Μια αμφιβολία ξεκινά όταν αναρωτηθούμε αν είμαστε εμείς που δημιουργούμε τις σκέψεις μας. Στην αρχή, μας φαίνεται κάπως παράλογο. Όμως, αν παρατηρήσουμε λίγο πιο προσεκτικά, θα δούμε ότι οι σκέψεις δεν είναι δικό μας δημιούργημα, απλά εμφανίζονται αυθόρμητα από μόνες τους.
Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα σε μας, που παρατηρούμε, και στις σκέψεις που εμφανίζονται. Η ιδέα του «σκεπτόμενου» είναι μια ψευδαίσθηση που δημιουργείται όταν μια σκέψη ισχυρίζεται ότι κατέχει μια άλλη. Αν ψάξουμε για αυτόν τον «σκεπτόμενο», δεν θα βρούμε τίποτα άλλο εκτός από πιο πολλές σκέψεις.
Οι σκέψεις είναι σαν τα κύματα. Έρχονται από την επίγνωση, αλλά δεν αποτελούν ολόκληρο τον ωκεανό. Η κατανόηση αυτή, μας ελευθερώνει από την ανάγκη να πιστεύουμε κάθε σκέψη ως αλήθεια.
Δεν χρειάζεται να πολεμάμε το μυαλό μας. Απλά σταματάμε να δίνουμε στις σκέψεις μας περιττή σημασία. Η επίγνωση δεν είναι κάτι που αποκτούμε, αλλά κάτι που ήδη έχουμε. Είναι η ήσυχη παρουσία που παρατηρεί τα πάντα. Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η επίγνωση και όχι οι σκέψεις μας, η ζωή γίνεται πιο ανάλαφρη. Δεν χρειάζεται να ελέγχουμε κάθε συναίσθημα ή ιδέα, μπορούμε να τα δούμε σαν περαστικά σύννεφα στον ουρανό.
Η συνειδητοποίηση αυτή δεν μας κάνει αδιάφορους, αλλά πιο παρόντες και ήρεμους. Μας επιτρέπει να ζούμε τα συναισθήματά μας χωρίς να παγιδευόμαστε στις ιστορίες τους. Σταματάμε να ταυτιζόμαστε με την εσωτερική μας φωνή και καταλαβαίνουμε ότι οι σκέψεις είναι απλώς περαστικοί επισκέπτες. Στο τέλος, βλέπουμε καθαρά ότι αυτό που πραγματικά είμαστε δεν περιορίζεται ποτέ από τον νου.
