Γεννιόμαστε σε έναν έτοιμο κόσμο, όχι από πράγματα, αλλά από νοήματα. Από την πρώτη μας αναπνοή, βυθιζόμαστε σε μια πέλαγος από λέξεις, χειρονομίες και προσδοκίες που προϋπήρχαν πολύ πριν από μας. Είναι ένα περίπλοκο και αμείλικτο εγχείρημα. Η κατασκευή του «εαυτού». Η πρωταρχική λειτουργία αυτού του κοινωνικού κόσμου δεν είναι απλώς η διατήρηση της ζωής, αλλά η δημιουργία του ψυχολογικού «εαυτού» που να μπορεί να είναι διαχειρίσιμο, να παρακινείται και να κατανοεί.
Αυτή η διαδικασία είναι τόσο ολοκληρωτική που γίνεται αόρατη. Την ονομάζουμε εκπαίδευση, κοινωνικοποίηση ή ανατροφή, αλλά αυτοί οι ευγενικοί όροι κρύβουν μια βαθιά μετάλλαξη. Δηλαδή, ένας βιολογικός οργανισμός, που καθοδηγείται από απλές ανάγκες, διδάσκεται συστηματικά ότι είναι μια συνεχής ιστορία, ένας χαρακτήρας με όνομα, ιστορία, εθνικότητα και πεπρωμένο. Αυτή η ιστορία γίνεται το κεντρικό σημείο αναφοράς για κάθε εμπειρία. Κάθε αίσθηση, κάθε γεγονός, φιλτράρεται μέσα από την ερώτηση: «Τι σημαίνει αυτό για μένα;» Ο κόσμος δεν γίνεται πλέον άμεσα αντιληπτός, αλλά ερμηνεύεται μέσα από το πρίσμα των πεποιθήσεων ενός κατασκευασμένου πρωταγωνιστή.
Η κουλτούρα που δημιουργείται από το έδαφος αυτό, δεν είναι μια όμορφη έκφραση αυτού του εαυτού, αλλά η ίδια η θρεπτική ουσία που τον συντηρεί. Η τέχνη, η θρησκεία, η πολιτική και η ηθική δεν είναι διαφυγή από τα δεσμά αυτά, αλλά μια όμορφη και συνάμα παραπλανητική διακόσμηση. Παρέχουν το «γιατί» που κάνει το βάρος της αυτοσυνείδησης να φαίνεται ότι αξίζει τον κόπο. Η αναζήτηση της αγάπης, η δίψα για επιτυχία, το όνειρο της πνευματικής φώτισης, δεν είναι μονοπάτια προς την ελευθερία, αλλά η ίδια η επιβεβαίωση των δεσμών. Είναι οι μηχανισμοί που κρατούν τον εαυτό να αγωνίζεται, να αναζητά και να παραμένει ατελής. Δημιουργούν τα προβλήματα για τα οποία στη συνέχεια προσφέρουν και τις «λύσεις».
Η ιδιοφυΐα αυτού του συστήματος είναι η αυτοσυντηρούμενη φύση του. Μια κοινωνία πραγματικά ελεύθερων ανθρώπων, που θα μπορούσαν να δουν μέσα από την ψευδαίσθηση της δικής τους διαφορετικότητας, δεν θα λειτουργούσαν όπως απαιτεί η κοινωνία. Δεν θα είχε καμία χρησιμότητα για την φιλοδοξία, κανένα λόγο για σύγκρουση, κανένα κίνητρο για κληροδοτήματα. Η κοινωνική τάξη, επομένως, έχει κατοχυρωμένο συμφέρον να διατηρεί τη νεύρωση που δημιουργεί. Πρέπει να κρατά το άτομο να αναζητά λύσεις από έξω, για μια καλύτερη δουλειά, μια βαθύτερη σχέση, μια υψηλότερη κατάσταση συνείδησης, για να μπορέσει να αποτρέψει την καταστροφικά απλή συνειδητοποίηση ότι το ίδιο το πρόβλημα είναι μια ψευδαίσθηση.
Έτσι, βρισκόμαστε σε μια περίεργη παγίδα. Η επιθυμία να απελευθερωθούμε, να επαναστατήσουμε ενάντια στο σύστημα, είναι η ίδια προϊόν του συστήματος. Τόσο ο ακτιβιστής όσο και ο κομφορμιστής παίζουν ρόλους που έχουν διανεμηθεί από το ίδιο σύστημα. Οποιαδήποτε κίνηση ενάντια στο σύστημα είναι απλά μια κίνηση μέσα σε αυτό. Η μόνη γνήσια ελευθερία θα ήταν η πλήρης διάλυση του κατασκευασμένου «εαυτού», και όχι η βελτίωσή του. Και αυτό είναι ένα γεγονός που υπερβαίνει κάθε στρατηγική, προσπάθεια ή βούληση, μια σιωπηλή καταστροφή στην οποία ο κόσμος παραμένει, αλλά αυτός που «ζούσε» σε αυτόν έχει εξαφανιστεί.
