Η θεμελιώδης ανθρώπινη καταδίκη είναι η εξάρτηση μας από την «σοφία» που κληρονομήσαμε και την ασφυκτική επιρροή των πεποιθήσεων που αποκτήσαμε. Είμαστε προδιατεθειμένοι να αναζητούμε μια «αλήθεια» που είναι πάντα έξω από μας και να καθορίζεται από τον πολιτισμό, την κουλτούρα, με υπερασπιστή και φρουρό την κοινωνία και να μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Ωστόσο, αυτή η αναζήτηση είναι μια παγίδα, καθώς το ίδιο το σύστημα πεποιθήσεων είναι αυτό που δημιουργεί το χάσμα ανάμεσα σε μας και την πραγματικότητα.
Το να είσαι πραγματικά ελεύθερος σημαίνει να αναγνωρίζεις ότι κάθε γεγονός στη ζωή είναι ανεξάρτητο και ότι η αναζήτηση ιδανικών όπως η «ευτυχία» ή η «φώτιση» είναι απλώς το «εγώ» που απαιτεί περισσότερη υπόσταση, διάρκεια και δύναμη.
Η μόνη διέξοδος δεν είναι η επαναστατική δράση ή η υιοθέτηση μιας νέας φιλοσοφίας, αλλά η διάλυση του μηχανισμού των πεποιθήσεων και της πίστης. Όταν η ταυτότητα ή ο ρόλος του πιστού παύει να υπάρχει, ο νους σταματά να προσπαθεί να χειραγωγήσει το φυσικό σώμα σε ένα σύστημα αξιών. Σε αυτή την κατάσταση ριζικής αγνωσίας, ο οργανισμός λειτουργεί με μια εξαιρετική, αυθόρμητη ευφυΐα, έναν τρόπο ύπαρξης που δεν απαιτεί ούτε κανόνες, ούτε σοφία, ούτε την ψεύτικη παρηγοριά της ελπίδας.
