Είναι μια από τις πιο εξαντλητικές εμπειρίες της ανθρώπινης επαφής: η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι τα λόγια σου δεν είναι γέφυρες, αλλά αντικατοπτρισμοί στα μάτια κάποιου που έχει ήδη αποφασίσει ποιος είσαι.
Όταν ένας άνθρωπος είναι προσηλωμένος στο να σε παρεξηγήσει, η αλήθεια σου παύει να είναι εργαλείο σύνδεσης και γίνεται απλώς πρώτη ύλη για το σενάριο που έχει ήδη γράψει.Σε αυτή την κατάσταση, η επικοινωνία παύει να είναι μια ανταλλαγή μεταξύ δύο ανθρώπων και γίνεται ένας μονόλογος που προσπαθεί μάταια να χωρέσει σε έναν κλειστό χώρο.
Μπορείς να μιλήσεις με τη μέγιστη ειλικρίνεια, να εκθέσεις την ευάλωτη πλευρά σου ή να παραθέσεις λογικά επιχειρήματα με απόλυτη ψυχραιμία. Όμως, για εκείνον που ακούει μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσει τη δική του προκατάληψη, κάθε σου λέξη θα διαστρεβλωθεί ώστε να ταιριάξει στο «αφήγημα» που τον εξυπηρετεί.
Η Παγίδα της Συναισθηματικής Κινούμενης Άμμου
Η προσπάθεια να «κερδίσεις» την αποδοχή ενός τέτοιου ανθρώπου μοιάζει με συναισθηματική κινούμενη άμμο. Υπάρχει μια ενστικτώδης παρόρμηση να εξηγήσεις περισσότερο, να φωνάξεις πιο δυνατά, να αποδείξεις την αξία των προθέσεών σου.
Όμως:
- Η προσπάθεια τροφοδοτεί τη σύγχυση. Όσο περισσότερο πασχίζεις να ακουστείς, τόσο περισσότερο εμπλέκεσαι σε έναν λαβύρινθο όπου οι κανόνες αλλάζουν συνεχώς.
- Η απώλεια του κέντρου: Σταδιακά, αρχίζεις να αμφιβάλλεις για τη δική σου μνήμη, τα δικά σου συναισθήματα και τη δική σου πραγματικότητα.
- Η θυσία του αυτοσεβασμού: Η ανάγκη να γίνεις κατανοητός από κάποιον που αρνείται να σε δει, σε αναγκάζει να προδώσεις την εσωτερική σου γαλήνη.
Η Σιωπή ως Πράξη Αυτοφροντίδας
Η πραγματική λύση δεν βρίσκεται στην εύρεση των «σωστών» λέξεων, αλλά στην αποδοχή ότι δεν υπάρχουν λέξεις ικανές να διαπεράσουν μια κλειστή καρδιά. Δεν είναι δική σου αποτυχία το γεγονός ότι κάποιος επιλέγει να βλέπει ένα είδωλο αντί για το άνθρωπο που στέκεται μπροστά του.
Όταν σταματάς να παλεύεις για να διορθώσεις μια ψευδή εικόνα στο μυαλό του άλλου, ανακτάς την ενέργεια που ξόδευες άσκοπα. Η ειρήνη δεν έρχεται όταν πείσεις τους πάντες για την αλήθεια σου, αλλά όταν η αλήθεια σου είναι αρκετή για σένα, χωρίς να χρειάζεται την εξωτερική επικύρωση.
Στο τέλος, η πιο γενναία πράξη επικοινωνίας είναι μερικές φορές η απόσυρση. Όχι από θυμό, αλλά από την επίγνωση ότι η ουσία σου δεν μπορεί να μειωθεί από την αδυναμία κάποιου άλλου να την αντιληφθεί.
