Δεν είναι η κούραση των μυών, ούτε η πραγματική δυσκολία των εξωτερικών συνθηκών που αδειάζει την ανθρώπινη ύπαρξη από τη ζωντάνια της. Είναι η αόρατη, αδιάκοπη κατανάλωση ενέργειας που απαιτείται για να συντηρηθεί ένα ψεύτικο οικοδόμημα: η αδιάκοπη σκηνοθεσία του εαυτού.
Το «εγώ» ζει σαν ένας διαχειριστής κρίσης που δεν παίρνει ποτέ άδεια. Προσπαθεί να προλάβει κάθε ενδεχόμενο, να ελέγξει πώς φαίνεται στους άλλους, να διαφυλάξει μια συγκεκριμένη εικόνα, να διορθώσει το παρελθόν και να εγγυηθεί ένα ασφαλές μέλλον. Αυτή η διαρκής εγρήγορση, αυτή η εσωτερική τριβή ανάμεσα σε αυτό που ο νους απαιτεί να είναι ο κόσμος και σε αυτό που ο κόσμος είναι στην πραγματικότητα, είναι το βαρύτερο φορτίο που σηκώνει ο άνθρωπος.
Όταν αφήνουμε το βάρος της υπερβολικής σκέψης και της αγωνίας, δεν σταματάμε να ενεργούμε, σταματάμε απλώς να πολεμάμε το παρόν. Η δράση που πηγάζει από τη διαύγεια και τη σιωπή είναι πολύ πιο ουσιαστική, αποτελεσματική και υπεύθυνη από τη δράση που γεννιέται από τον πανικό, το «εγώ» και τον φόβο. Δεν εγκαταλείπουμε τις ευθύνες μας, εγκαταλείπουμε την τριβή, τον θόρυβο και την ψευδαίσθηση ότι η ανησυχία προσφέρει οποιαδήποτε λύση.
Η ψευδαίσθηση είναι η πεποίθηση ότι εμείς κρατάμε τους μοχλούς των πάντων. Ότι αν αφήσουμε τον έλεγχο για ένα δευτερόλεπτο, η τάξη θα καταρρεύσει και η ύπαρξη θα χαθεί. Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί.
Ο ήλιος δεν ανατέλλει επειδή το θυμήθηκε το μυαλό μας. Τα κύτταρα δεν συνεργάζονται επειδή τα επιβλέπουμε. Η ίδια η ροή της ζωής δεν χρειάζεται τη διαχείριση μας για να υπάρξει. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, η ψευδαίσθηση καταρρέει.
Δεν χρειάζεται πια να παίξουμε κανέναν ρόλο, να αποδείξουμε τίποτα, να παλέψουμε με τη ροή των πραγμάτων. Η εξάντληση φεύγει την ίδια στιγμή που φεύγει και η αντίσταση.
